De Onafhankelijkheidsoorlog

Eén dag na de oprichting van de Joodse staat Israël vallen de legers van de Arabische landen (Egypte, Irak, Libanon, Syrië en Jordanië) het jonge land aan: de Onafhankelijkheidsoorlog.

Vijf tegen één!

Egypte rukt op vanuit het zuiden tot dicht bij Tel Aviv. Het leger van Trans-Jordanië (het Arabisch Legioen) is het beste van het Midden-Oosten: het wordt getraind en aangevoerd door de Engelsen! Als zij de Joodse wijk in Jeruzalem afsluiten, leggen de Israëli's een extra weg aan om deze mensen te bevoorraden. Maar de Arabieren zijn vastbesloten om Israël uit te roeien. “Dit wordt een enorm bloedbad, net zoiets als bij de Kruistochten!".

De Jordaniërs richten verwoestingen aan in de Joodse wijk van Jeruzalem: er worden veel synagogen vernietigd. De Jordaniërs weten Judea en Samaria in te nemen (ze noemen dat de 'Westbank', de westelijke oever van de Jordaan). Op 10 juni komen de strijdende partijen een bestand overeen van vier weken. Maar Israël zit niet stil: de Joodse strijders hebben een geducht leger van honderdduizend man gevormd: de Hagana. Als de strijd wordt hervat weten de Joden delen van Galilea te veroveren, maar dat lukt niet met de Oude Stad van Jeruzalem. De Israëli’s dringen de Sinaï-woestijn binnen om de Egyptenaren te verjagen, maar veel verder komen ze niet omdat Engeland en Amerika tussenbeide komen. Egypte bezet de Gazastrook. En dat zal nog bijna 20 jaar zo blijven.

Vluchtelingen

Meer dan 600.000 Arabieren vluchten, uit vrees voor de gevechten, maar óók worden ze door de Arabische leiders daartoe aangemoedigd: als de Joden zijn verdreven, kunnen jullie wel weer terug! Hierdoor zou het voor de Arabieren gemakkelijker zijn Israël te bombarderen zonder Palestijnen te treffen. Ook zijn veel Palestijnen bang dat ze (áls ze blijven) later als medewerkers van de vijand (de Joden!) zullen veroordeeld worden. Net als bij ons de NSB-ers na de Tweede Wereldoorlog... De Joden doen hun best om deze Arabieren op andere gedachten te brengen. Maar het helpt niet veel: ze vluchten! Het gebeurt zelfs dat ze door Arabische militairen ertoe worden gedwongen! In de buurlanden moeten de Palestijnen in kampen wonen. Blijkbaar worden ze niet opgenomen in de Arabische samenleving. Overigens: vaak wordt vergeten te melden dat meer dan een miljoen Joden uit de Arabische landen zijn gevlucht; driekwart hiervan naar Israel.

Graaf Bernadotte

De Verenigde Naties bemoeien zich al snel met de strijd. Binnen een week wordt een bemiddelaar aangewezen: Folke Bernadotte, een Zweedse graaf. Deze komt met een voorstel, dat door de Israëli’s niet kan worden aanvaard. Hij wil dat de Palestijnse gebieden bij Jordanië (dat heette toen nog: Trans-Jordanië) worden gevoegd. En ook zal Israël de Negev-woestijn kwijtraken. Aan het verdelingsplan uit 1947 wordt dus weer gemorreld! Maar ook de Arabieren vinden het idee maar niks. Ze willen Israël gewoon niet als staat erkennen. Uiteindelijk komt er halverwege juli een ‘staakt-het-vuren’. Dit betekent nog geen echt einde aan de gevechten. Helaas wordt twee maanden later graaf Bernadotte door fanatieke Joden ontvoerd en vermoord. Ook onder de Joden zelf is het dus niet helemaal rustig.
1948! De Arabieren noemen deze periode: Al-Nakba ('De Ramp'), maar het is een zeer gedenkwaardig jaar voor het Joodse volk. En de bange vraag leeft bij menigeen: wat zal de toekomst brengen?