Onafhankelijkheidsoorlog

Vijf tegen één

Eén dag na de oprichting van de Joodse staat Israël vallen de legers van vijf Arabische landen (Egypte, Irak, Libanon, Syrië en Jordanië) het jonge land aan: de Onafhankelijkheidsoorlog.

Egypte rukt op vanuit het zuiden tot dicht bij Tel Aviv. Het leger van Trans-Jordanië (het Arabisch Legioen) is het beste van het Midden-Oosten: het is uitstekend getraind door de Engelsen! Als zij de Joodse wijk in Jeruzalem afsluiten, leggen de Israëli's een extra weg aan om deze mensen te bevoorraden. Maar de Arabieren zijn vastbesloten om Israël uit te roeien. “Dit wordt een enorm bloedbad, net zoiets als bij de Kruistochten!". En toch: ondanks dat de Israëliërs tegenover een grote overmacht staan, worden ze niet 'de zee ingedreven'. Sterker nog: Israël komt zelfs nog iets groter uit deze oorlog. De Jordaniërs weten Judea en Samaria in te nemen (ze noemen dat de 'Westbank', de westelijke oever van de Jordaan). Egypte bezet de Gazastrook. En dat zal nog bijna 20 jaar zo blijven.
Circa 600.000 Arabieren vluchten, uit vrees voor de gevechten, maar óók worden ze door de Arabische leiders daartoe aangemoedigd: als de Joden zijn verdreven, kunnen jullie wel weer terug! Hierdoor zou het voor de Arabieren gemakkelijker zijn Israël te bombarderen zonder Palestijnen te treffen. Ook zijn veel Palestijnen bang dat ze (áls ze blijven) later als medewerkers van de vijand (de Joden!) zullen veroordeeld worden. Net als bij ons de NSB-ers na de Tweede Wereldoorlog... De Joden doen hun best om deze Arabieren op andere gedachten te brengen. Maar het helpt niet veel: ze vluchten! Het gebeurt zelfs dat ze door Arabische militairen daartoe worden gedwongen! In de buurlanden moeten de Palestijnen in kampen wonen. Blijkbaar worden ze niet opgenomen in de Arabische samenleving. Overigens: vaak wordt vergeten te melden dat meer dan een miljoen Joden uit de Arabische landen zijn gevlucht; driekwart hiervan naar Israel.

Pas in juli 1949 wordt een wapenstilstand ondertekend. Sommige delen van het gebied dat voor de Palestijnen was bedoeld, komen bij Israël.

In 1967 verovert Israël Oost-Jeruzalem, de westelijke Jordaanoever en de Gazastrook. De Palestijnen die daar wonen, beginnen aan het einde van de jaren tachtig een geweldige volksopstand: de Intifada. De Arabieren die binnen de grenzen van Israël wonen, steunen deze opstand vaak. Dit is opmerkelijk omdat deze mensen het Israëlisch staatsburgerschap hebben met het daarbij behorende stemrecht voor het verkiezen van het parlement. Ze kunnen ook zelf in het parlement gekozen worden. Ze hebben het beter dan veel Arabieren in de omringende landen.