Vertrek uit Gaza

Begin 2004 verrast Sharon met de mededeling dat hij van plan is om de Joodse nederzettingen in Gaza te ontruimen. Dit geeft natuurlijk veel weerstand onder de daar wonende 9.000 kolonisten. 

   Een gewaagd plan  

De bedoeling is dat Israël zich helemaal uit Gaza zal terugtrekken. Maar de voorbereidingen zullen nog wel een flink aantal maanden duren.
In oktober wordt het Gaza-plan door het Israëlische parlement, de Knesset, goedgekeurd. Dat betekent dat militairen en burgers er zullen vertrekken. Het is een gewaagd plan. Maar de Israëlische leiders denken dat de vijandelijkheden vanuit Gaza daardoor zullen verminderen, zodat het leven in de Israëlische grensdorpen veiliger zal worden. Maar dat zal een grote vergissing blijken!

► Gezicht op Gaza-Stad

Aan het einde van de maand wordt de Palestijnse leider Arafat opgenomen in een Frans ziekenhuis. Op 11 november overlijdt hij. Onder de Palestijnen doet het gerucht de ronde dat hij door Israël is vergiftigd. Op de dag van de begrafenis zegt de Amerikaanse president Bush dat hij hoopt op een democratische en levensvatbare staat voor de Palestijnen.

   Verzoenende taal   

Nu komt de vraag: wie gaat Arafat opvolgen? In januari 2005 wordt Abbas gekozen tot nieuwe Palestijnse president. Hij bezigt verzoenende taal. Er moeten geen raketten meer uit Gaza op Israël worden afgevuurd; het is beter om de wapens neer te leggen. Maar Hamas en Islamitische Jihad, een terroristische groep, zijn het daarmee niet eens.

In februari volgt een belangrijke conferentie in de Egyptische badplaats Sharm el Sheikh. Hierbij vergaderen Sharon, Abbas, de Egyptische president Mubarak en Abdoellah II, de koning van Jordanië. Men wil komen tot een stopzetting van de gewelddadigheden en militaire operaties. De tweede intifada zal dus tot een einde moeten komen. Ook kondigt Israël aan dat 900 Palestijnen zullen worden vrijgelaten. Bijzonder wrang is dat in de zomer in deze zelfde badplaats zinloze aanslagen worden uitgevoerd door islamitische militanten. Hierbij vallen tientallen slachtoffers, voor het grootste deel toeristen…

   Vertrek uit Gaza   

En dan, in augustus, komt het er eindelijk van: Israël gaat Gaza verlaten. Voor de Israëlische burgers een bittere pil: er zijn in Gaza tientallen synagogen en honderden bedrijven. Ook niet alle Israëli’s zijn het er mee eens. In Tel Aviv wordt een demonstratie gehouden door 150.000 mensen. En minister Netanyahu ziet het besluit als een gevaar voor de Joodse staat: hij biedt zijn ontslag aan. 

De ontruiming verloopt niet zonder slag of stoot. In Neve Dekalim, de grootste Joodse nederzetting in de Gazastrook, is veel verzet tegen de Israëlische militairen. De bewoners hebben al veel te lijden gehad van de duizenden raketten van de Palestijnen. Maar nu weigeren toch veel bewoners te vertrekken: ze verschansen zich in de synagoge.

► Gedwongen vertrek uit Neve Dekalim  beeld: IDF

Met geweld worden ze door de politie en het leger verwijderd. Na hun vertrek wordt het dorp door bulldozers met de grond gelijk gemaakt. Daarna vernielen Palestijnen de kassen, die nog zijn overgebleven...
De Palestijnse leiders zien de terugtrekking van Israël natuurlijk als een succes. Zie je wel, dat is dankzij het verzet en de terreuraanslagen. Nu is de Westbank aan de beurt!

Helaas, daar is voor de Palestijnen nog geen denken aan. Integendeel, de Israëlische regering keurt juist de bouw van honderden woningen op de Westbank voor Joodse kolonisten goed. Het is duidelijk dat de internationale gemeenschap hiervoor geen goed woord over heeft. Men had juist gehoopt dat mét de komst van Abbas een nieuwe periode van hoop voor de Palestijnen zou aanbreken.
Wat nog niemand kan vermoeden: in het nieuwe jaar 2006 zal het geweld weer in volle hevigheid losbarsten…