Route naar vrede?

In het voorjaar van 2002 komen de Arabische staten bijeen. Heel bijzonder is wat ze zeggen. Ze willen namelijk vrede met Israël! Dit is nauwelijks te geloven. Want 35 jaar eerder, na de Zesdaagse Oorlog, hadden ze juist afgesproken dat ze géén vrede willen en zelfs niet in gesprek met Israël willen gaan! Ze stellen nu wel een aantal eisen. Zo moet er een Palestijnse staat komen, met als hoofdstad Oost-Jeruzalem. En de Arabische vluchtelingen van 1948 (of hun nageslacht) moeten terug kunnen keren naar hun vroegere woonplaatsen. Zelfs Syrië en de grote vijand Iran stemmen met dit plan in. Toch wordt er weinig mee gedaan. Zeker zit men in Israël niet te wachten op de komst van zoveel Palestijnen, áls ze tenminste naar Israël zouden willen.

   De leugen van Jenin   

In Israël blijft het onrustig. Er volgen tientallen zelfmoordaanslagen door Palestijnse terroristen. Het leger onderneemt de actie “Verdedigingsscherm”. De soldaten vallen het vluchtelingenkamp Jenin (op de Westbank) binnen. In de hele wereld reageert men verontwaardigd tegen het “Israëlische geweld”. Er is een groot bloedbad aangericht in Jenin, zo wordt beweerd. Israël wordt beschuldigd van onmenselijk gedrag, bij protesten worden Israëlische vlaggen verbrand. Jenin is compleet vernietigd, zo gaat het verhaal. Films moeten die bewering ondersteunen. 


► Israëlische tanks in Jenin       beeld: IDF

Maar het rapport van de VN laat iets heel anders zien. Geen 500 doden, zoals de Palestijnen beweren, maar 52, waarvan meer dan de helft terroristen. Het rapport geeft ook aan dat de Israëliërs in het dorp te maken hadden met bommen die in huizen waren verstopt. De strijders gebruikten ook onschuldige burgers als ‘schild’. Scholen dienden als terroristische basis voor de Palestijnen. En veel schade in het dorp blijkt te zijn veroorzaakt door hun eigen explosieven.
Desondanks gaan de aanslagen door: op winkelcentra, restaurants, maar vooral op bussen in Israëlische steden, zoals Jeruzalem en Tel Aviv. Israël reageert met het doden van terroristenleiders. Maar dit helpt niet genoeg. En de ontmoetingen tussen Sharon en president Bush al evenmin.

   Routekaart   

Intussen hebben de “Grote Vier”, de Verenigde Naties, Amerika, de Europese Gemeenschap en Rusland niet stilgezeten. In oktober 2002 lekt hun plan uit, dat wordt genoemd: “Routekaart voor de Vrede”. Wat steeds in dergelijke voorstellen terugkomt: het bevorderen van een Palestijnse staat. Daarbij horen ook verkiezingen in Gaza en op de Westbank.

In 2003 wordt Mahmoud Abbas Palestijns premier. Maar de meeste macht blijft bij de terrorist Arafat. Dat blijkt ook: Abbas zal het maar een half jaar volhouden, zijn opvolger slechts een maand.

► Abbas (rechts) schudt de hand van Sharon. De Amerikaanse president Bush kijkt toe

Op 30 april wordt de “Routekaart” officieel overhandigd aan Sharon en Abbas. Drie weken later zegt Israël deze te zullen accepteren. Later gaan de Arabische leiders hierin ook mee en zeggen dat ze het terrorisme zullen gaan bestrijden. Maar nog veel meer zal er moeten gebeuren, zoals een oplossing vinden voor de vluchtelingen, voor Jeruzalem. Ook moet er meer bescherming komen voor joden en christenen over de hele wereld.

Maar papier is geduldig, zegt het spreekwoord. Terwijl Israël 300 Palestijnse gevangenen vrijlaat, voert Hezbollah raketaanvallen uit. Ook het overleg in Genève tussen Joden en Arabieren (met Nobelprijswinnaars voor de Vrede erbij) loopt op niets uit. Het is alweer december. Wat zal het jaar 2004 brengen?